Author: N

สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วมันดีที่สุดแล้วจริงๆหรอ

จะเป็นยังไง ถ้าเราเลือกเรียนอีกสายหนึ่ง

จะเป็นยังไง ถ้าเรามีสังคมที่สามารถบ่มเพาะให้เราเป็นในสิ่งที่เราอยากจะเป็นได้โดยที่ไม่ต้องพยายามขนาดนี้

จะเป็นยังไง ถ้าฉันต้องมาอยู่ที่ต่างจังหวัดแบบนี้ แต่อยู่ในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยโอกาส และผู้คนในแบบที่ฉันเป็น

จะเป็นยังไง ถ้าฉันทำธุรกิจส่วนตัวของฉันสำเร็จ

จะเป็นยังไง ถ้าธุรกิจครอบครัวของเรามันเป็นระบบเหมือนตึกที่พร้อมจะถล่มลงมาตลอดเวลา แต่เราทำอะไรกับมันไม่ได้เลย นอกจากเตรียมพร้อมรับภัยพิบัติที่อาจจะเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา และหาลู่ทางสำรองไว้

จะเป็นยังไง ถ้าฉันได้ใช้ชีวิตอย่างรู้สึกมั่นคงปลอดภัยตั้งแต่เด็ก

จะเป็นยังไง ถ้าฉันได้ไปเรียนต่างประเทศ

สุดท้ายแล้วชีวิตของตัวฉันมักจะยากลำบากเสมอ ในมุมๆนึง แต่สิ่งที่ฉันมีและฉันเป็นคือความสู้และกัดไม่ปล่อย แม้แต่ในวันที่เหนื่อย อย่างเช่นวันนี้ก็ตาม จริงๆฉันเสียเวลามาหลายปี ช่วงก่อนเรียนจบจนถึงเรียนจบมาแล้วประมาณสองปี ฉันมีปัญหาสุขภาพทำให้ต้องหยุดพักยาวๆ ฉันเสียเวลามามากพอแล้ว

พอตั้งสติได้เราก็อยู่ในช่วงอายุเลขสองปลายๆ ในช่วงสุดท้ายก่อนเข้าเลขสามเราอยากจะทำทุกอย่างให้มันดีและเร็วที่สุด แม้ว่าจะเป็นวิธีการที่ไม่ถูกต้องนะ แต่เราคิดว่าเราอยากชดเชยเวลาที่เสียไป 

ช่วงนี้กำลังเซนซิทีฟกับเหตุการณ์ในชีวิต เลยย้อนกลับไปคิดว่าตอนที่เราเลือกสายเรียนในมหาลัยมันจะมีเด็ก ม.6 ซักกี่คนที่รู้ตัวและสามารถเลือกได้อย่างแม่นยำ

ตอนนั้นก็เลือกจากความชอบความสบายใจที่ไม่อยากเรียนอะไรยากๆ จึงได้เข้าสายศิลปะ

แต่สุดท้ายสิ่งที่เราค้นพบว่าอยากทำแต่ต้องใช้ความรู้สายวิศวกรรม เราต้องเริ่มนับหนึ่งเรียนรู้จากตัวเอง สู้ใหม่อีกครั้ง

จริงๆแล้ว มันก็มีแค่รู้กับไม่รู้ แต่ต้นทุนของความไม่รู้มันโคตรแพงเลยว่ะ

 จริงๆแล้วมันก็มีสิ่งนึงที่พอจะแก้ได้ คือหาหนังสืออ่านเยอะๆ โดยเฉพาะหนังสือฝรั่ง สิ่งที่เสียดายที่สุดก็คือประสบการณ์ที่คนที่เค้าเลือกถูกมีแต้มต่อเราไปอีกหลายปี แต่แค่นี้ก็มาไกลมากแล้วช่วงนี้กำลังเหนื่อยมั้งอยากจะพักผ่อนซักพักใหญ่ๆเลย แต่ก็อย่างที่รู้กันสุดท้ายคนอย่างฉันก็พักผ่อนจริงๆไม่ได้ มันอยากทำอยู่ตลอด เห้ออ

นอนไม่หลับ ธีมสีที่ชอบพบว่ามันอ่านแล้วสบายตาที่สุดคือสีเขียวอ่อนตามรูปนี้เลย ตอนแรกก็ลองสีดำสีครีมยังเฉยๆ สาวก kindle ลองไปใช้กันดู สำหรับเราอ่านจากใน iPhone เลยสะดวกดี 

พิกัดหนังสือ

ถ้าย้อนกลับไปสามปีหรือหกเจ็ดปีที่แล้ว คงจะไม่เชื่อว่าวันนี้จะมีเงินได้ต่อเดือนหกหลัก จริงๆชีวิตทุกวันนี้สบายมากเลย เป็นลูกเจ้าของรีสอร์ท นั่งๆนอนๆเดินถ่ายรูป

แต่อย่างว่าตัวฉันมีความฝันตั้งแต่เรียนจบใหม่ๆ ว่าอยากจะเป็นเจ้าของบริษัทเทคโนโลยี จนถึงวันนึงเราได้มีโอกาสได้ทำมัน โปรเจกต์แรกไม่ผ่าน โปรเจกต์ที่สองทำได้ดีขึ้น มีลูกค้ามาจ่ายเงินจริง แต่ปัญหาก็คือคนบนเวียนมาใช้น้อยมาก แล้วส่วนใหญ่ก็เป็นคนเดิมๆ ด้วยความที่เป็นแอปจดบันทึกการลงทุน ด้วยพฤติกรรมปกติก็น่าจะจ่ายเงินซื้อสินทรัพย์กันแค่เดือนละครั้ง แถมส่วนใหญ่ก็ไม่ต้องการบันทึกเพราะทางโบรคก็มีเอกสารให้โดยตรง

ด้วยเหตุนั้นจึงลองจ้างอินฟูทำการตลาดซึ่งช่วงนี้อยู่ในช่วงรอทำคอนเทนต์ และเพิ่มฟีเจอร์ในในส่วนของเงินธุรกิจและการเอกสารการขาย เพราะยังไงตัวเองเองก็น่าจะได้ใช้ในอนาคต หากจะสานต่อธุรกิจครอบครัวนะ555

แต่อย่างไรก็ตามช่วงนี้ก็ถือว่าเป็นช่วงพักผ่อนลองตลาดแบบเรื่อยๆ เพราะเราคือวีซีของตัวเอง หรือที่เรียกว่า bootstraps นั่นเองง

ฉันมีคติว่าเงินที่เสียไปคือค่าคอร์สค่าประสบการณ์เสียค่าเซิร์ฟเวอร์ดาต้าเบสยังไม่ไม่เท่าไหร่แต่ค่าอินฟูนี่ 15000เจ้านึง 20,000 เจ้านึง แถมมีอินฟูตัวเล็กเล็กๆอีกยิบย่อย

ฉันเลยคิดว่าถ้าจะทำโปรเจกต์ตัวใหม่ลองไปนั่งคุยกับลูกค้าก่อนน่าจะดีกว่า แหะๆ เพราะการพิสูจน์ตลาดด้วยการลองทำการตลาดเลยไม่แน่ตลาดอาจจะไม่ต้องการมัน แต่ก็ชั่งมันเถอะมันคือการเรียนรู้ในช่วงแรกเราเพิ่งทำธุรกิจเทคโนโลยีเป็นครั้งแรก สนุกดี เป็นสีสันชีวิตช่วงนึงที่จะไม่ลืมเลย เริ่ดเวอร์

จริงอยู่นะที่ว่าในอนาคตอันใกล้สุดท้ายแล้วพวก ai chatbot ที่คอยทำงาน routine อย่างเช่นอ่านเอกสารช่วยทำบัญชีรายรับรายจ่าย ตัดต่อวิดีโอจะกลายเป็นของฟรีของพื้นฐานเหมือนพวกอีเมล

เพราะคิดได้แบบนี้ก็รู้สึกว่าโปรเจกต์ที่ตัวเองกำลังทำอาจจะต้องถึงการ pivot หรือไม่ก็ลองดูตลาดอีกทีเพราะสุดท้ายแล้วเราก็อยากจะทำอะไรที่มันแก้ปัญหาได้อย่างยั่งยืน โดยที่ไม่โดน disrupts หรือถ้าโดนก็สามารถที่จะเปลี่ยนโมเดลได้ แต่ใดใดก็คือตอนเนี่ย core value ของเรามันเป็นไปในทางนั้นซึ่งนี่คือความเสี่ยงเลย

ช่วงนี้อาจจะต้องกลับมาดูตัวเองว่าเรามีความรู้มากพอหรือยังคงต้องลงทุนกับตัวเองอีกสักครั้ง แต่ใดใดก็ยังอยากทำอะไรที่เกี่ยวกับการเงินอยู่ดีคนมันชอบอ่ะ เคยลองทำโปรเจกต์เกี่ยวกับอย่างอื่นแล้วไม่อินเลยทำไม่จบ หรือไม่ก็ล้มเลิกไปก่อนทำไมเราเป็นคนเรื่องมากขนาดนี้ กินยาก อยู่ยาก ซับซ้อน เรื่องมาก เห้อ ชาตินี้คงไม่มีสามีกับเขา พูดแล้วก็เศร้า555

แต่สิ่งที่สนใจก็คือตลาดบีทูบีแต่ปัญหาก็คือมือใหม่อย่างเราจะหาลูกค้ายังไงวะ555 แต่ไม่ลอง ก็ไม่รู้เอาเป็นว่าลองทดสอบตลาดไปเรื่อยเรื่อยกับช่วงนี้ เพราะยังไงเราก็มีรายได้หลักที่ค่อนข้างเยอะอยู่แล้ว สบายๆ

I love การเผาเงินนน

เอาจริงๆฉันดีใจมากนะเพราะว่างานนี้เค้าคัดเลือกให้เข้าร่วมงานเพียงแค่ 50 คน คนตัวเล็กๆเราได้เป็นส่วนหนึ่งในงานนี้ได้ไปเหยียบตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยรู้สึกดีใจมากกก แม้ว่าเราจะไม่ใช่คนในแวดวงการเงินแต่เราชอบการเงินมาก เราเป็นคนที่หลงใหลในระบบและเครื่องจักรที่เป็นท่อขนส่งเงิน เรามองว่าโค้ดสถาปัตยกรรมการเงินมันสวยงามเหมือนนาฬิกาสวิสวินเทจ แม่นยำ เที่ยงตรง ครั้งนึงเคยเห็นโค้ดแบบนั้น มันเหมือนงานศิลปะที่ทรงคุณค่าเหนือกาลเวลา แต่สำหรับเวิร์กช็อปในครั้งนี้เราไปนั่งแค่แป๊บเดียวก็หนีกลับซะแล้ว555 รู้สึกเสียดายเวลาอยู่อยู่ก็คิดขึ้นมาว่ามันก็คือสิ่งที่เราทำเป็นอยู่แล้วส่วนเรื่องคอนเน็กชั่นถ้ายังหา PMF ไม่ได้คอนเน็คชันก็ไม่มีประโยชน์เอาเวลากลับบ้านไปทำงานดีกว่าสักวันนึงที่โปรเจกต์มันประสบความสำเร็จคอนเน็คชั่นจะเข้ามาหาเราเองเราเชื่อแบบนั้นนะ

..  แต่ใดใดตอนที่เดินเข้าตึกสายมูอย่างเราก็ไม่พลาดกันการอธิษฐาน ในใจว่าสักวันนึงขอให้บริษัทเทคของเราได้เข้าตลาดหลักทรัพย์กับเขาบ้าง555

จริงๆแล้วเราเริ่มเขียนบล็อกนี้ขึ้นมาด้วยความรู้สึกสูญเสีย ล้มเหลว กับเรื่องความสัมพันธ์กับคนๆนึง ที่เรารักและเคารพมาก เราอยากระบายในที่ๆคิดว่าน่าจะมีคนมาอ่าน เพราะเราไม่รู้จะระบายให้ใครฟัง เราอยากให้เขาเป็นอีกคนนึงที่อยู่ในชีวิตเรา แต่ในอดีต จุดที่เราโฟกัส และลืมไป ช่วงเวลานั้นเขาก็ได้ปิดประตูไปเสียแล้ว ในวันที่มีเวลาและได้ทบทวนตัวเอง ความทรงจำ ณ จุดนั้น มันอบอุ่น และเติมเต็มความใฝ่ฝันเมื่อวัยเด็กที่เราไม่เคยได้รับ ก็ยิ่งรู้สึกเสียใจ ตัวฉันแม้ว่าจะดูเป็นคนทำงานเก่ง แต่จริงๆ ฉันกลับล้มเหลวเรื่องความสัมพันธ์ แม้กับน้องสาวแท้ๆ พ่อแม่ พี่ที่เคารพ เพื่อน ฉันคงเกิดมาเพื่อเดินคนเดียว วิ่งตามความฝันอันยิ่งใหญ่ ที่สุดท้ายก็ยังทำไม่สำเร็จ แถมคนที่อยากรักษาไว้ กลับหล่นหายไป

ในอีก 30 ปี อาจจะมีคนๆนึง ที่มาไล่อ่านบทความที่นี่ ขอให้เป็นประโยชน์ และนำความผิดพลาดไปเป็นบทเรียน อะไรที่ดีก็เก็บไว้ จะพยายาม มาบันทึกบ่อยๆ และนี่คือเรื่องชีวิตของคนๆนึง ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ถ้าเพ้อๆหน่อยก็ขออภัย