เจ้าของ..กับทางอันโดดเดียว

ฉันอยากเป็น founder ที่มีเพื่อนคู่คิดไม่ต้องลุยเดี่ยวขนาดนี้จัง บางทีก็รู้สึกสับสน ท้อแท้ ฮึกเหิม555 ตลกดีแต่ส่วนใหญ่ก็คุยกับ ai จริงๆแล้วเราก็ไม่อยากเริ่มทำธุรกิจคนเดียวหรอกมันเหงาแล้วไม่สนุกเลยเหมือนกันการเดินคนเดียว

สิ่งที่สนุกและทำเรื่อยเรื่อยต่อไปก็คือความรักในโพรดักส์ของตัวเอง และการเข้าสู่ flow state เวลาที่เราได้สนุกกับการเรียนรู้สิ่งใหม่ใหม่ในแต่ละโปรเจกต์ 

ทุกวันนี้ยังดีหน่อยที่มี ai ช่วยออกความเห็นช่วยเขียนโค้ด แต่มันก็เทียบกับคนจริงๆไม่ได้หรอก ได้อย่างเสียอย่าง

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเราได้มีโอกาสเจอและทำงานกับซีทีโอสองคน ทั้งสองคนพูดเป็นเสียงเดียวกันเลยว่าเราเกิดมาเป็นเจ้าของ แต่ทำไมทางของเจ้าของมันเหงาจังวะ จริงๆอาจจะไม่เหงาขนาดนี้ถ้าเราอยู่ที่กรุงเทพ ว่าแล้วก็ขอบ่นหน่อยเถอะว่าทำไมแม่ต้องมาทำรีสอร์ทที่นี่ด้วยแต่ก็ยังดีที่ขับรถ 1 ชั่วโมงถึงกรุงเทพ 

แต่เชื่อไหมฉันทำธุรกิจครอบครัวแต่กลับไม่มีลูกน้องประจำที่มามาช่วยงานเลยมีแต่ฟรีแลนซ์บางทีก็เผลอเปรียบเทียบกับรีสอร์ทข้างข้างไม่ได้ว่าเค้ามีพนักงานประจำมาเป็นเพื่อนคู่คิดเพื่อนช่วยทำ แต่ก็อย่างว่ามันก็มีความเสี่ยงที่ต้องแบกรับ ซึ่งถ้ายอมรับกันตรงตรงโมเดลของฝั่งเราก็ lean กว่าจริงๆ แต่ในขณะเดียวกันก็สเกลยากมากฉันจึงอยากไปทำของตัวเอง

แต่แน่นอนว่าการเริ่มต้นไม่ได้ง่ายเลย แต่ก็ช่างมันเถอะเหงาก็เหงาโดดเดี่ยวก็โดดเดี่ยวไป แต่ขอประกาศบนโลกออนไลน์นี้เลยว่าฉันจะทำมันให้สำเร็จ ว่าแล้วก็ไปนอนเถอะ